Hank Geers doet niets liever dan mensen vertellen wat God allemaal in zijn leven heeft gedaan. Maar zo is het niet altijd geweest. Hij had vroeger een enorme hekel aan alles wat met geloof en christenen te maken had. De haat zat heel diep, in het (katholieke) dorp waar Hank woonde stond een kruis met Jezus eraan. Hij leerde zijn kinderen hun middelvinger daartegen op te steken.
Hank Geers groeide op in een onrustig gezin in Brabant, waar weinig toezicht en veel vrijheid hem al op jonge leeftijd op een verkeerd pad brachten. Op zijn 11de rookte hij zijn eerste sigaret en op zijn 13de zijn eerste joint, waarna drugs al snel een centrale rol in zijn leven kreeg. Hij experimenteerde met speed, cocaïne en uiteindelijk heroïne, waardoor hij lichamelijk afhankelijk werd en steeds dieper in de verslaving terechtkwam.
In zijn tienerjaren leefde hij vooral in de drugswereld, dealde en bedroog mensen om zijn gebruik te betalen. Toen hij 24 was, besefte Hank dat het zo niet langer kon. Hij probeerde af te kicken in een kliniek, maar viel eerst bijna direct terug. Op een gegeven moment was hij letterlijk dakloos in Hoog Catharijne in Utrecht, waar hij dagenlang alleen met zijn verslaving bezig was.
Na nog een afkickpoging maakte hij een nieuwe start: hij werkte met dove en blinde mensen, ontmoette daar zijn vrouw Claudia en begon langzaam een ‘normaal’ leven op te bouwen. Hij studeerde, ging in jeugdhulpverlening werken, en schopte het uiteindelijk zelfs tot gevangenisdirecteur binnen het gevangeniswezen.
Toch bleef de verslaving hem achtervolgen. In periodes van succes — zoals toen hij een eigen trainingsbureau opzette en goede opdrachten binnensleepte — greep hij weer naar cocaïne en alcohol om te blijven presteren. Zelfs als directeur gebruikte hij drugs heimelijk. Na een conflict met een collega moest hij vertrekken uit die functie en raakte hij via omwegen opnieuw betrokken bij justitie, waar hij opklom tot regievoerder bij het ministerie. Maar het oude patroon van verslaving bleef een schaduw over zijn leven werpen.
het ongeluk
Op 31 augustus 2014, toen hij rond zijn 52e was, gebeurde er iets wat zijn leven voorgoed veranderde. Tijdens het kitesurfen met zijn zoon maakte hij een felle val en zag hij een intens wit licht — een ervaring die hem diep raakte. Hij overleefde het ongeluk, terwijl zijn lichaam zwaar beschadigd raakte, maar de gedachte aan dat licht liet hem niet los.
Thuis moet hij revalideren. Hij kan helemaal niets. Niet lopen, niet plassen, niet douchen.
Later, tijdens een avondje film kijken met zijn zoon en een vriend, terwijl The Godfather opstond en de whisky rijkelijk vloeide, ontspon zich een gesprek over Jezus en de kerk. Zijn zoon Aaron vertelde oa over hoe God hem op een wonderlijke manier had genezen
lees hierover in van sex, drugs en rock&roll naar Jezus
Het gesprek roept bij hem een hevige reactie op. Hij vertelt: “Ik kon dat geratel niet langer verdragen. Ik zei: stop daarmee. Kom mee naar buiten, dan laat ik je zien wat ‘God’ echt is. De kosmos, de oerknal, mijn waarheid.” Maar op het moment dat hij buiten stond, met zijn armen wijd in de lucht, gebeurde er iets onverwachts. Het leek alsof alle puzzelstukken op hun plek vielen. Hij kan de ervaring nauwelijks beschrijven, maar die nacht werd alles anders. Hij ging direct naar binnen, zette de fles whisky terug in de kast en raakte die nooit meer aan.
De volgende zondag besloot hij zijn zoon te vergezellen naar de kerk. Tijdens de dienst lieten de emoties hem niet los. Hij huilde de hele tijd, omdat het leek alsof elk woord dat gesproken werd rechtstreeks naar hem gericht was en zijn leven weerspiegelde.
Sindsdien heeft hij het geloof in God omarmd. Hij zegt niet alleen te geloven, maar te wéten. Zijn clusterhoofdpijn is op een onverwachte manier verdwenen, net als zijn hunkering naar alcohol, drugs en vrouwen.
Tegenwoordig geeft hij Bijbelstudies en deelt zijn overtuigingen met iedereen die er open voor staat. Hij beschouwt zichzelf niet meer als de oude Hank, “ik ben opnieuw geboren“.
