Jarenlang zat de 27-jarige Lysanne gevangen in een uitzichtloze cirkel van zware depressies, angsten, psychoses en complexe PTSS door een verleden van misbruik en pesterijen. Ze slikte zware medicatie en deed meerdere zelfmoordpogingen. Kort nadat ze weer een zelfmoordpoging had gedaan krijgt ze een bericht van een kennis. Die kennis zegt tegen haar dat alleen Jezus haar kan helpen. Hoewel ze daar eerst niets van moet hebben, besluit ze – omdat ze niets meer te verliezen heeft – het toch te proberen. Wat er daarna gebeurt, zorgt voor een spectaculaire ommekeer die zelfs haar behandelaars verbijstert.
Lysanne groeit op in een traditioneel christelijk gezin, maar voelt God als streng, afstandelijk en oordelend. Ze vindt het moeilijk te geloven dat Hij liefdevol of betrokken zou kunnen zijn. Haar overtuiging is dat God haar net zo afwijst als de mensen om haar heen. Dit beeld van God wordt al op jonge leeftijd gevormd door pijnlijke ervaringen. Als kind wordt ze geconfronteerd met misbruik en jarenlang pesten. Hierdoor raakt ze ervan overtuigd dat ze niet gewenst is en geen waarde heeft. “Ik had nooit geboren moeten worden,” denkt ze vaak.
De impact hiervan gaat diep. In haar zoektocht naar erkenning en liefde ontwikkelt Lysanne op jonge leeftijd een sterke prestatiedrang. Alles moet perfect zijn, want in haar ogen moet liefde verdiend worden. Deze innerlijke druk stuwt haar vooruit in haar schoolloopbaan: van mbo naar universiteit, terwijl ze tegelijkertijd meerdere bijbaantjes heeft en de zorg op zich neemt voor haar vader, die ernstig hersenletsel heeft opgelopen. In diezelfde periode is haar moeder psychisch afwezig, waardoor de verantwoordelijkheid om het gezin overeind te houden vaak op haar schouders terechtkomt.
Om een gevoel van controle te behouden, zoekt Lysanne wanhopig naar manieren om overeind te blijven. Ze raakt verstrikt in obsessief sporten, overmatig drinken en het steeds verder beperken van haar eetpatroon. Maar deze strategieën bieden slechts kortstondige verlichting. Wanneer ze tijdens haar studie haar been breekt, breekt niet alleen haar lichaam, maar ook haar geest.
Het trauma van vroeger – herinneringen aan misbruik – komt weer naar boven. Al snel glijdt ze weg in een diep dal van depressie en suïcidale gedachten, wat het begin markeert van een lange, donkere crisisperiode. Binnen korte tijd belandt ze bij de crisisdienst, zonder een duidelijk doel of reden om verder te gaan. Wat volgt zijn jaren van verplaatsingen tussen verschillende instellingen. Zelfbeschadiging, verstoord eetgedrag, overmatig alcoholgebruik en talrijke pogingen tot zelfdoding kenmerken deze zware tijd in haar leven.
Op een dag werd ze in een dronken bui wakker met een kater en tinder (datingapp) open op haar telefoon. Ze zou met iemand afspreken. In eerste instantie zou ze op openbaar terrein afspreken maar toch stond hij voor haar deur. Hij kwam naar binnen ‘want hij moest even naar het toilet’. Ze liet hem binnen en is die avond meerdere keren verkracht. Naast verkracht te zijn was ze ook fysiek mishandeld. Lysanne was er al slecht aan toe en door dit afschuwelijke misbruik werd het alleen maar erger.
Ze had heel veel pillen in huis en probeerde opnieuw een eind aan haar leven te maken, maar het lukte weer niet.
Ze schreeuwde het uit naar God: ‘als U dan bestaat wat bent U dan voor een vreselijke God. Waarom moet ik hier blijven, ik kan niet eens een eind aan mijn leven maken’.
Ze had zichzelf weer gesneden (om de emotionele pijn niet te voelen), maakte een foto van haarzelf en schreef haar laatste afscheidsbrief. ‘Ik ga het nu echt doorzetten’ dacht ze.
Ze pakte haar telefoon om te kijken of ze de foto wel echt had gemaakt. En toen zag ze een appje binnenkomen van een goede vriendin. Het was de planning dat ze weer opnieuw opgenomen zou worden. Die vriendin zei: ‘Lys, je kan wel weer opgenomen worden maar weet je wel dat Jezus jouw enige redding is?’
Lysanne werd in eerste instantie woedend. Hoezo Jezus mijn antwoord, waar is Hij dan?
toen dacht ze, eigenlijk heb ik helemaal niets te verliezen. Want mezelf van het leven beroven lukt niet eens.
Ze was alleen thuis. zat op haar knieën en riep alleen maar: Jezus, Jezus help! Ze begon heel hard te huilen, iets dat ze heel lang niet meer had gedaan
Ze was alleen thuis. zat op haar knieën en riep alleen maar: Jezus, Jezus help! Ze begon heel hard te huilen, iets dat ze heel lang niet meer had gedaan.
Op dat moment kreeg ze een beeld. Ze zag zichzelf rennen, vol beschadiging, een soort orkaan ingetrokken worden. In de verte zag ze het kruis met een fel licht en ze hoorde een stem: ‘de keuze is aan jou, kies je voor het leven of kies je voor de dood’.
op dat moment koos ze voor God. Dat was. zoals ze zelf zegt, haar keerpunt de goede kant op.
Ze was eerst nog heel sceptisch maar dacht ‘ik ga er gewoon voor’. Ze was op een christelijke conferentie en daar kwam een vrouw naar haar toe. Ze legde haar hand op haar en begon te bidden. Dat ze geen last meer zou hebben van haar trauma’s. Op dat moment voelde Lysanne alsof de hemel openbrak, ze voelde die zwaarte die haar al die jaren zo naar beneden drukte als sneeuw voor de zon verdwijnen. De nacht daarna was de eerste nacht in 3,5 jaar dat ze sliep zonder nachtmerries.
Op dat moment voelde Lysanne alsof de hemel openbrak, ze voelde die zwaarte die haar al die jaren zo naar beneden drukte als sneeuw voor de zon verdwijnen. De nacht daarna was de eerste nacht in 3,5 jaar dat ze sliep zonder nachtmerries.
Ze stopte meteen met de medicatie, had ineens geen drang meer naar zelfbeschadiging en ze dacht ‘wat is het leven eigenlijk leuk’
Bij de GGZ staan ze voor een raadsel over wat er is gebeurd. Haar behandelaars reageren vol verwondering. Ze vragen haar: “Wat is er gebeurd?” Haar antwoord luidt: “Ik ben bevrijd door Jezus.” Zelfs een nieuwe test bevestigt dat er geen sprake meer is van posttraumatische stressstoornis. “Het staat zwart op wit in mijn dossier,” zegt Lysanne.
het verhaal van Lysanne was te zien in het programma de verandering van de EO, klik hier voor de link
(vanaf 05:55 vertelt ze zelf haar verhaal)
