ik zat vanochtend naar mijn duim te kijken en moest ineens aan de vakantie van vorig jaar denken. We gingen toen op vakantie naar de Alpen en overnachtten in een hotel. We hadden een kamer op de 10e verdieping en konden vandaar de wereld beneden bekijken. Er lag een grote weg voor het hotel die op dat moment gerenoveerd werd. Het was geweldig want we zagen van bovenaf allemaal mannetjes en machines die bezig waren met dat ontzagwekkende karwei.
Vanmorgen keek ik naar mijn duim en moest ik terugdenken aan dat moment. Dat zit zo, ik werd vorige week even te grazen genomen door onze kater Peter. Het gevolg was een vervelende wond aan de duim. In eerste instantie moest het bloeden even worden gestopt met een pleister maar na enige tijd zie je dat het bloeden steeds minder wordt en dat de wond gaat genezen.
Ik dacht altijd dat dit een vrij simpel proces was maar nadat ik een video van Michael Behe hierover had bekeken ben ik er totaal anders over gaan denken. Onder de huid zit een nood responsesysteem dat de bloedstollingscascade wordt genoemd. De bloedstollingscascade is een reeks stollingsfactoren die elkaar activeren. Elke factor zet de volgende aan → als een domino-effect.
allerlei machines werken samen in een gecoördineerd proces om het bloeden te stoppen. Het proces moet perfect werken want anders bloed je dood. Ook moet het weer tijdig stoppen anders sluit het hele bloedvat af. Een zeer indrukwekkend proces. Toen ik vanochtend naar mijn duim keek zag ik de machines bijna aan het werk, net zoals toen in het hotel.
in onderstaande grafische video legt microbioloog Michael Behe uit hoe dit proces in zijn werk gaat.
De video is in het Engels maar Nederlandse ondertiteling is ook mogelijk.
zie ook zeg me nog eens dat God niet bestaat: robot postbodes
