'En zij zeiden tot elkander: Komt, laat ons het lot werpen, opdat wij te weten komen door wiens schuld dit onheil ons treft. Zij wierpen het lot en het lot viel op Jona.

Toen zeiden zij tot hem: Deel ons toch mee, door wiens schuld dit onheil ons treft; wat is uw bedrijf en vanwaar komt gij, wat is uw land en van welk volk zijt gij? En hij zeide tot hen: Ik ben een Hebreeër en ik vrees de HERE, de God des hemels, die de zee en het droge gemaakt heeft. Toen vreesden die mannen met grote vrees en zij zeiden tot hem: Wat hebt gij toch gedaan? Want die mannen wisten dat hij op de vlucht was, weg van het aangezicht des HEREN, want dat had hij hun medegedeeld (Jona 1:7-10)

Die wanhopige zeelui zullen vast geen dobbelstenen hebben gebruikt om de booswicht in hun midden te ontdekken. Die zouden in de heksenketel aan het rollen zijn gebleven. Maar op de een of andere manier hebben zij toch kans gezien om het lot te laten beslissen. Als de goden verstek laten gaan, moet de mens maar genoegen nemen met zijn 'lot'. Daar op die boot was het met recht een 'nood'-lot. Als het niet anders kon, dan zó maar. Zij wilden in elk geval te weten komen wie de schuld had aan dit onheil dat hen overkwam. Om een oplossing te vinden wilden zij de oorzaak weten.

Het zou een goede zaak zijn als de wereld van vandaag zich dat ook in oprechtheid zou afvragen: Hoe komt het toch dat we met al onze moderne middelen, ondanks de hoge vlucht die wetenschap en techniek hebben genomen, de nood niet kunnen lenigen, de vrede niet kunnen bewerkstelligen, van de mooie planeet aarde geen paradijs kunnen maken, integendeel, de ondergang tegemoet gaan? Kok en van MierIo zouden er geen dobbelstenen voor nodig hebben, gesteld dat zij tot diegenen behoorden die het antwoord wilden weten. Misschien is er zelfs tussen het paarse linnengoed van hun kabinet nog ergens wel een Bijbel te vinden. Enkele bladzijden lezen zou hen uit de droom kunnen helpen.

De heidenen waarmee Jona in de storm zat, hadden geen Bijbel. Zij moesten een lootje trekken of hoe dan ook. In elk geval een ongeoorloofd kansspel bedrijven in onze ogen. Maar de Here God maakte er gebruik van. Of wil iemand soms beweren dat Jona per ongeluk werd aangewezen? Het lot viel op Jona! Bemoeit de Here zich dan met zo'n heidense loterij? Jazeker, de Here bemoeit zich met álles. Heel de wereld is Zijn gebied. Alles wisselt op Zijn wenken.

Wij rafelen graag alles uit elkaar. Zo maken wij onderscheid tussen algemene geschiedenis, vaderlandse geschiedenis, muziekgeschiedenis en een heleboel andere geschiedenissen daar nog bij. En dan ook nog, laten wij dat niet vergeten: heilsgeschiedenis. Maar zouden wij ons misschien kunnen vergissen? Ik denk dat wij dat zeker doen als wij die zaken van elkaar scheiden. Ik geloof dat álle geschiedenis heilsgeschiedenis is. Zowel de levensroman van Mozes als die van het heidense jongetje uit de sloppen van een moderne stad. De Bijbel is één groot voorbeeld daarvan. God laat Esther de heidense schoonheidswedstrijd in de burcht Susan winnen; het hoerenkind Jefta maakt Hij tot één van Zijn richters. Luther en Calvijn, maar ook HitIer en Arafat, alles en iedereen heeft zijn plaats binnen de geschiedenis die uiteindelijk helemaal heilsgeschiedenis is, omdat de Here God álle dingen doet medewerken ten goede, voor hen die God liefhebben.

Het scheepsvolk gedraagt zich voorzichtig ten opzichte van hun passagier. Zij wijzen Jona niet zomaar aan als de schuldige, maar vragen hem of hij hen wil vertellen waaraan zij het onheil hebben te danken. Volgens de uitkomst van de loterij moet hij dat kunnen weten. In vers 10 lezen wij dat zij wel op de hoogte waren van het feit dat hij op de vlucht was. Misschien dat zij, gezien de ervaringen met hun eigen goden, daar niet zo zwaar aan tilden. Maar als hij vertelt dat hij een Hebreeër is en zijn God de Here is, die de zee en het droge gemaakt heeft, raken de mannen totaal overstuur .

Kennelijk hebben zij genoeg gehoord van die God des hemels om de doodsschrik te krijgen van die geloofsbelijdenis van Jona. 'Kerel, waar haal je de moed vandaan!' Daar komt hun reactie eigenlijk wel op neer. Het gaat ze boven hun verstand. Als je nu toch tot dát volk behoort en die God dient, dan moet je toch wel een gaatje in je hoofd hebben om je zo te gedragen? Dat kán toch nooit goed aflopen? Dat had hij toch op zijn vingers kunnen natellen? De zonde leidt tot bewustzijnsvernauwing. Ze doet de mens zijn verstand verliezen. Wij vragen ons dan af hoe iemand toch zó dom kon zijn om dit of dat te doen.

Maar zijn wij een haar beter dan Jona? Het is onmogelijk om een plaats te vinden waar de Here ons niet zou kunnen vinden. We kunnen ons toch niet onzichtbaar maken voor Hem die alles ziet? 'En niet één ontglipt Zijn oog,' luidt een oud kinderliedje. De kapitein had hem wakker geroepen en de bemanning had hem ontmaskerd, maar Jona begreep best Wie daarachter zat. Hij hoorde in dat alles de Here wel roepen. Maar hij WILDE nog steeds geen gehoor geven. Dat 'drupje aan de emmer', dat 'stofje aan de weegschaal,' bleef zich verzetten tegen de Allerhoogste! En de Here nám dat!

Hoe kan God zo'n tegenspraak van zijn schepsel verdragen? Omdat Zijn geduld wordt gedragen door een eindeloos erbarmen met onze grote nood. Zelfs de zónde van Jona wordt door de Here gebruikt als een middel om de radeloze schepelingen er toe te brengen het oog op Hém te richten. Als het aan Jona had gelegen waren zij met man en muis naar de kelder gegaan. Maar de Here heeft geen lust in de dood van de zondaar!

Commentaar

Toevoegen Zoeken

Schrijf commentaar
Naam:
Email:	geen bericht bij:geen bericht bij:
Website:
Onderwerp:
UBBCode:	-kleur-aquazwartblauwfuchsiagrijsgroenlimoenmaroonnavyolivepaarsroodzilvertealwitgeel -grootte-tinysmallmediumlargehuge
	Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."