"En Jona bad tot de Here, zijn God, uit het ingewand van de vis. Hij zei: Ik riep uit mijn nood tot de Here en Hij antwoordde mij; uit de schoot van het dodenrijk schreeuwde ik, Gij hoorde mijn stem, Gij had mij geworpen in de diepte, in het hart der zee, en een waterstroom omving mij, al Uw brandingen en Uw golven gingen over mij heen.

En ik, ik zei: verstoten ben ik uit Uw ogen, zou ik ooit weer Uw heilige tempel aanschouwen? Wateren omringden mij, zij bedreigden mijn leven, de diepte omving mij, met zeewier was mijn hoofd omwonden. Tot de grondvesten der bergen zonk ik neer; de grendelen der aarde waren voor altoos achter mij.

Toen trok Gij mijn leven uit de groeve omhoog, o, Here, mijn God! Toen mijn ziel in mij versmachtte, gedacht ik de Here, en mijn gebed kwam tot U in Uw heilige tempel. Zij die nietige afgoden dienen, geven Hem prijs, die hun goedertieren is. Maar ik, met lofzegging wil ik aan U offeren; wat ik beloofd heb, wil ik betalen; de redding is des Heren. En de Here sprak tot de vis en deze spuwde Jona uit op het droge." (Jona 2: 1-10)

We weten niet of die geredde schepelingen later ooit nog iets van Jona hebben vernomen, maar wij kunnen er wel zeker van zijn dat het voor hen op dat moment vast stond dat de profeet een zekere dood was gestorven. Voor hen bestond hij niet meer en zij hebben hem huiverend afgeschreven. Wij zouden hetzelfde hebben gedaan. De mens ziet aan wat voor ogen is. Maar in zijn poging om door de verdrinkingsdood aan de opdracht te ontkomen, die de Here hem had gegeven, ervaarde Jona dat dit niet zo gemakkelijk ging als hij zich had voorgesteld.

Sommige mensen kunnen in gezelschap benijdenswaardig kalm over de dood spreken en beweren dat zij er in het minst niet bang voor zijn om te sterven. Zij vergeten echter dat zij het nooit eerder gedaan hebben en dat de praktijk wel eens anders zou kunnen zijn dan de theorie. Het is de mens gezet om éénmaal te sterven ... en daarna het oordeel.

Tijdens zijn tocht in de diepte, gebeurt er iets met Jona dat hij niet voor mogelijk heeft gehouden. Hij kende de Here als een genadig God, die gaarne vergeeft. Maar nu de banden van het dodenrijk hem omgeven, staat zijn zonde hem opeens als in verblindend licht voor ogen en beseft hij in deze staat niet voor God te kunnen verschijnen. Ontzettende doodsnood grijpt hem aan hem en hij schreeuwt om het leven.

De prachtige dichterlijke woorden waarmee Jona verslag doet van zijn verblijf in het ingewand van de grote vis, heeft hij natuurlijk achteraf pas opgeschreven. Diep in het hart van de zee heeft hij een worsteling gekend die weinig mensen op aarde beleven. De geschiedenis van Jona is zelfs vaak het onderwerp van vermaak. Zelfs talloze christenen geloven niet dat het zo allemaal gegaan is als de Bijbel ons vertelt. Het is ook te verschrikkelijk om je voor te stellen. De confrontatie na het sterven met een rechtvaardig en heilig God voor de ongeredde zondaar is van een verschrikking die met geen woorden is uit te drukken. De gelovige, maar hardnekkige en weerstrevende Jona heeft iets van die angst ondergaan en mocht het navertellen, ons ter waarschuwing. Aan God is niet te ontkomen, zelfs niet in de dood, want ook daar is Hij. Dood is niet een oplosmiddel voor onze problemen! Jona zocht de dood, maar vond hem niet.

De geschiedenis van Jona leert ons echter ook heerlijke dingen. Door de nood gedreven roept Jona vanuit zijn hopeloze situatie tot de Here en hij krijgt antwoord! Zijn wanhopig geschreeuw wordt door God gehoord en de Here opent hem het verstand. Opeens beseft Jona het. In het bodemloze slijk, waarin alle houvast hem ontnomen is, dringt het tot hem door dat dit niet zijn werk is of dat van de zeelui, maar dat de Hére hem in de diepte heeft geworpen. De geschiedenis van Jona is de geschiedenis van de ongehoorzame knecht des Heren, die duidelijk maakt dat van geen gelovige zondaar, hoe vroom dan ook, maar alleen van de Gehoorzame Knecht des Heren redding en heil te verwachten is.

Jona profeteert daarvan in zijn prachtige dankgebed. Hij citeert psalm 42:8, zoals later de Here Jezus Christus de Emmaüsgangers aan de hand van o.a. de psalmen laat zien wat op Hem, de Messias, betrekking had. "Al Uw baren en golven slaan over Mij heen..." Maar wat een verschil tussen Jona en de Here Jezus! Zien wij Hem daar lijden, kronkelend aan het kruis, onder de volle laag van Gods toorn, om onze zonden uit te delgen? Jona voelde zijn koppige hoofd als het ware met zeewier omwonden, maar het gezegende hoofd van onze Heiland was getooid met de doornenkroon. Horen wij Hem kermen: "Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten, verre zijnde van mijn verlossing, bij de woorden van mijn jammerklacht?" (psalm 22:2) De volmaakte Knecht des Heren heeft ervoor gezorgd dat de diepstgezonken zondaar, in zijn uiterste nood gehoor vindt als hij tot God roept. Ook dit vinden wij in het teken van Jona, dat aan een boos en overspelig geslacht wordt gegeven.

Wat een bemoediging om te weten dat de Here ons nooit uit het oog verliest. Dit gebed van Jona, dat als een gedicht, als een lied klinkt, spreekt daarvan en is een lofoffer . "Wat ik beloofd heb, wil ik betalen; de redding is des Heren." Al is Jona het er niet mee eens en begrijpt hij er nog steeds niets van wat God in Ninevé‚ ziet, hij wil de Here gehoorzaam zijn. Dat is al heel wat. En de Here weet "wat van Zijn maaksel zij te wachten." "En de Here sprak tot de vis." En de vis deed ogenblikkelijk wat zijn Schepper gebood. Op de derde dag werd Jona teruggespuwd in het leven. Door doodsangst een ervaring rijker.

Een les om nooit te vergeten.

Commentaar

Toevoegen Zoeken

Schrijf commentaar
Naam:
Email:	geen bericht bij:geen bericht bij:
Website:
Onderwerp:
UBBCode:	-kleur-aquazwartblauwfuchsiagrijsgroenlimoenmaroonnavyolivepaarsroodzilvertealwitgeel -grootte-tinysmallmediumlargehuge
	Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."