De Bijbel is de wetenschap ver vooruit. Herhaalde malen voelen mensen zich ertoe gedrongen te melden dat de Bijbel geen boek is om de natuurkunde of de biologie te bestuderen. Ze hebben groot gelijk. De Heilige Schrift is erop gericht ons te oefenen in de omgang met God. Ten onrechte wekt men evenwel de indruk dat er veel in de Bijbel voorkomt dat wetenschappelijk gezien volstrekt achterhaald is. In een kortgeleden verschenen studie ‘Moderne wetenschap in de Bijbel’ heeft drs. Ben Hobrink op een overtuigende manier aangetoond dat het tegendeel het geval is.

Maatregelen tegen melaatsheid

Al had zich de wetenschap in Egypte en Babel tot een uniek niveau ontwikkeld, toch kwamen de geleerden bij het voorkomen en bestrijden van ziekten niet verder dan primitief bijgeloof. Opmerkelijk genoeg is daarvan niets terug te vinden in de Bijbel. Ook worden we niet geconfronteerd met medische en wetenschappelijke blunders van de Egyptenaren en Babyloniërs. Het wekt juist steeds meer verwondering dat door Mozes strenge hygiënische maatregelen getroffen werden, waardoor voorkomen kon worden dat gigantisch veel mensen door akelige ziekten besmet raakten.

De Bijbelse maatregelen om uitbreiding van tsaraat (melaatsheid) te voorkomen waren bij nader inzien zeer progressief. Door een geleerde uit onze tijd wordt opgemerkt dat Leviticus 13 het basismodel vormt voor de wetgeving betreffende de volksgezondheid. Alle melaatsen werden gedwongen de legerplaats te verlaten. "Zolang iemand deze plaag heeft, zal hij buiten de legerplaats wonen (Lev. 13:46) Bovendien moet hij de bovenlip bedekken en roepen: onrein, onrein! Aan de opdracht om de neusgaten en de snor te bedekken moeten we opeens terugdenken, wanneer we zien hoe een chirurg een doek voor zijn neus doet tijdens een operatie. Ook al wist de Bijbelschrijver niets af wat de oorzaak was van het besmettingsgevaar, toch werden adequate maatregelen aanbevolen. Een hoogleraar in de medische geschiedenis geeft uitdrukking aan zijn bewondering voor de praktische wetten in de Bijbel: "Het 13 de en 14 de hoofdstuk van Leviticus zijn gewichtige officiële documenten, die het verdienen om in letters van glanzend goud geschreven te worden, omdat zij de kiem vormen van de moderne profylaxe (bescherming) tegen besmettelijke ziekten!"

Remedie tegen pestepidemie

Lang niet altijd toonde men waardering voor de waardevolle aanwijzingen die in de Bijbel gegeven worden. Dit bleek met name in de donkere Middeleeuwen. Er zijn toen verschillende gruwelijke pestepidemieën geweest. Ben Hobrink wijst erop dat veel mensen de Joden de schuld gaven. Er was een aanleiding voor om dit te denken. In het Joodse getto van Straatsbrug greep de besmettelijke ziekte niet om zich heen. Hoe kon dat dan? Daar gaf echte de arts Balavignus allerlei aanwijzingen. Op grond van zijn kennis van de Bijbel kwam hij tot de slotsom dat de onhygiënische toestanden in de stad de oorzaak waren van de pestepidemie. Hij gaf in 1348 het bevel de gehele Joodse wijk te reinigen en alle afval te verbranden. Dit deed hij geheel in de lijn van de reinigingswetten van het boek Leviticus. De reactie van de bevolking was absurd. Men nam niet ogenblikkelijk de hygiënisch maatregelen over, maar klaagde de Joden aan als hoofdverdachte bij de verspreiding van de pest in Europa. Na extreme folteringen 'bekende' hij de bronnen en waterputten van de christenen vergiftigd te hebben. In de jaren 1348 en 1349 volgden pogroms in heel Europa. Triest dat men in het zogenaamde christelijke westen van Europa door schade en schande van het antisemitisme wijzer moest worden. Men ontdekte het gunstige effect van de opdracht tot afzondering. Een regel die we vinden in Leviticus 13:4 7. Wie weet dat de medische term quarantaine daarvan afstamt? Wat was de Bijbel de tijd ver vooruit! Alleszins de moeite waard om er nauwkeurig studie van te maken.

Voedselwetten

Dikwijls spreken christenen heel kortzichtig over de achterhaalde voedselwetten. Het heeft eigenlijk voor ons geen betekenis meer. Aanvankelijk heeft God tegen Noach gezegd: "Alles wat leeft, zal u tot spijze zijn" (Gen. 9:3). Later komt Hij daarop terug en zegt dat alleen reine dieren gegeten mogen worden (Lev. 11). Jezus geeft te kennen: "Niets dat van buiten de mens in hem komt, kan hem onrein maken (Marc. 7:15). Ben Hobrink vraagt zich dan af: “Is God zo grillig dat Hij twee keer op een besluit terugkomt?" Hij komt dan tot de slotsom: "Nee, in principe mogen alle dieren gegeten worden, maar voor je gezondheid is het beter om alleen reine dieren te eten." Er is eindeloos veel gediscussieerd over de bedoeling van de voedselwetten. Volgens de schrijver moet je die wetten bekijken vanuit het oogpunt van de moderne voedselleer. Je ziet dan hoe perfect ze in elkaar zitten. Ze zijn niet geschreven vanuit ethische of religieuze motieven. Er wordt wel gedreigd met straf, omdat de Israëlieten anders geen gehoorzaamheid aan de dag gelegd zouden hebben. Alleen op die manier kon God zijn volk tot een gezonde levensstijl dwingen.

Nog altijd hebben die oude regels en wetten hun betekenis voor de hele mensheid. Het is heel intrigerend te lezen welke overwegingen gelden bij het onderscheid tussen de reine en de onreine dieren. Dikwijls gaan we er voetstoots van uit dat het allemaal hopeloos achterhaald is. Wat moeten wij met het voorschrift: "Al wat gespleten hoeven heeft en wat herkauwt onder de dieren moogt gij eten" (Lev. 11:3). Waarom is de consumptie van alle vleeseters verboden? (Lev. 114 7, 26v) Daar blijken de overwegingen in verband met de gezondheid een rol te spelen. Er is het gevaar van besmetting met trichinen en parasieten. Verder zijn de roofdieren de 'gezondheidspolitie van de natuur'. Ze hebben de zeer belangrijke taak om zwakke, zieke en dode dieren op te ruimen. Waarom noemde Mozes de varkens onrein? Wroetend in de aarde vreten ze alles op wat ze tegenkomen. Het is de geëigende manier om dodelijke ziekten op te lopen. Wanneer alle specifieke regels aan bod komen blijkt het steeds weer te gaan om de volksgezondheid en het bewaren van het biologische evenwicht. Overtuigend weet Hobrink duidelijk te maken dat de bestudering van de eerste vijf boeken van Mozes echt zijn vruchten kan afwerpen. Helaas voelt hij zich ertoe gedrongen de volgende retorisch vraag te stellen: "Hoe lang zal het duren, voordat de mens de regels van de Bijbel op waarde weet te stellen?"

De betrouwbaarheid van de Bijbel

Razend interessante dingen weet Hobrink te melden over het perfecte bootmodel van de ark van Noach en de realiteit van de wereldwijde zondvloed. Omstandig wordt aangegeven dat de Bijbelse boodschap heel betrouwbaar is. De archeologie bevestigt in allerlei opzichten wat we in de Schrift lezen. Opeens dringt zich aan mij de gedachte op: las ik ooit eerder, dat de Bijbel toch gelijk heeft? Ongetwijfeld zijn anderen met mij beducht voor een zekere krampachtigheid. Toch zou ik van harte willen aanbevelen kennis te nemen van alles wat er te lezen is in het boek van Hobrink. Wanneer hij schrijft over schepping of evolutie blijkt hoe wankel het nog altijd overheersende evolutionisme gefundeerd is. In de moderne biologie is geen enkel bewijs voor de evolutie te vinden. Ook uit de geologie blijkt dat evolutie onmogelijk is. Ben Hobrink is ervan overtuigd dat de bewijzen tegen de evolutie zo overweldigend zijn, dat niemand een echte evolutionist kan zijn op grond van wetenschappelijke feiten, maar alleen op grond van filosofische voorkeur. Zo komt hij tot zijn persoonlijke overweging: 'Als het christelijk geloof op zo weinig feiten zou zijn gebaseerd als de evolutietheorie, dan zou ik beslist atheïst worden. Derhalve: Neem het dankbaar ter hand en lees het allemaal zelf.