onzichtbare werkelijkheid

0
492

Ben je wel eens naar de Rasti Rostelli-show geweest? Of heb je alleen maar naar de televisie gekeken? Nou, hij trekt hier anders wel volle zalen! Pasgeleden hoorde ik van iemand die hem ook wel eens op televisie had gezien, maar dat hij niet veel geloofde van wat hij allemaal in dat programma zag.

Allemaal oplichterij en doorgestoken kaart vond hij. Maar toen er in zijn woonplaats een keer zo’n show was, toen kon hij toch niet nalaten om het eens in het echt te gaan bekijken. En hij begreep er niks van. Een tijdje terug is hij weer naar zo’n voorstelling geweest. Niet op de voorste rij, want stel je voor! Nee, aan zijn lijf geen polonaise! Maar hij is nu wel zo ver dat hij moet erkennen dat er meer is tussen hemel en aarde dan wat we kunnen begrijpen of wetenschappelijk kunnen verklaren.

Nou, ik denk dat hij niet de enige is. Ik vermoed dat er heel wat zijn, die nooit wat wilden weten van bovennatuurlijke zaken, maar die door dit soort voorstellingen nu toch beginnen te geloven dat er dingen kunnen gebeuren die we niet kunnen begrijpen en waar geen wetenschappelijke verklaring voor is.

Goed, er kunnen wonderlijke dingen gebeuren, dat is wel duidelijk. Maar wat moet je daar nou van denken? Wat kun je daar nou mee? Nou, niet zo veel eigenlijk. Je staat erbij en je kijkt ernaar en daarna ga je maar weer gewoon verder. Tenminste, zo gaat dat bij de meesten van ons. Maar niet bij allemaal. Bij sommigen is het net alsof er daarna iets van die wonderlijke wereld bij ze achterblijft. Ze hebben het gevoel dat ze er niet meer helemaal los van kunnen komen. Maar wat dat dan precies is, dat kunnen ze moeilijk onder woorden brengen. Ze hebben het onprettige gevoel dat ze in aanraking zijn gekomen met iets onzichtbaars waar ze zich eigenlijk niet bij thuis voelen. Soms bekruipt ze een vaag gevoel van angst en ze weten eigenlijk niet waarvoor.

Herken je dat misschien? Dat er om zo te zeggen een soort van onzichtbare werkelijkheid voor je is open gegaan maar waar je je toch niet helemaal in thuis voelt? ’t Is net alsof je af en toe moederziel alleen in een hele grote schemerige ruimte bent waar een bedreigende sfeer hangt. En dat je je daar dan nergens kan wegkruipen. En dat is dan heel angstaanjagend. Je kunt er met bijna niemand over praten, want ze weten niet waar je het over hebt. Je merkt dat je gevoel is open gegaan voor een andere werkelijkheid waar je geen vat op hebt. Je voelt dat gewoon. Maar leuk is het niet. En je weet ook niet hoe je daar nou weer vanaf zou kunnen komen…

Kùn je er eigenlijk wel van af komen? Ik bedoel, kun je dat beklemmende gevoel dat er een onzichtbare werkelijkheid om je heen is, wel weer kwijtraken? Ik ben bang van niet. Want die werkelijkheid is er gewoon, en dat ben je gaan merken. En waardoor ben je dat gaan merken?

Nou, doordat je op de één of andere manier in aanraking bent gekomen met het occulte. Je zou het kunnen vergelijken met een soort van besmetting. Een besmetting met het occulte.

Ja, het occulte, zo wordt dat genoemd. Maar wat is dat nou precies? De letterlijke betekenis van het woord occult is: verborgen, geheim, buiten-natuurlijk. En dat is die bovennatuurlijke wereld ook: normaal gesproken is het een verborgen wereld, een werkelijkheid die buiten je beleving ligt. Tenminste, hier in het westen. Want in de rest van de wereld is heel normaal dat je die onzichtbare werkelijkheid ervaart, vooral in Afrika, en India. En ook op Aruba, waar die Rostelli vandaan komt.

Maar hier is de samenleving nog voor een groot gedeelte beïnvloed door de christelijke cultuur. En voor christenen is het occultisme altijd taboe geweest. In de Bijbel wordt er namelijk tegen gewaarschuwd. Gewoon omdat we er als mensen niet tegen opgewassen zijn. We hebben er geen vat op. Het is een werkelijkheid waar we niet in thuis horen.

Maar het komt ook door het materialistische denken hier in het westen dat het occultisme nog niet zo veel vat op de mensen heeft. Want ook de materialistische levensbeschouwing moet niets hebben van occulte verschijnselen. Die ontkent het bestaan van bovennatuurlijke zaken gewoon. Dus als je die levensbeschouwing echt serieus neemt, dan laat je je ook niet in met het occulte. Dat vind je dan flauwe kul.

Maar wacht nou eens even, zeg je nu misschien. Christenen geloven toch wèl in een onzichtbare werkelijkheid? Waarom zijn ze er dan zo tegen?

Weet je, de eerste christenen waren in principe helemaal niet tegen de onzichtbare werkelijkheid. Integendeel. Maar ze gingen er wel van uit dat er in die onzichtbare werkelijkheid om zo te zeggen twee afdelingen zijn, twee machtsgebieden, twee rijken: het rijk van de duisternis aan de ene kant, en aan de andere kant het rijk van het licht. En ze wilden alleen maar iets te maken hebben met het rijk van het licht. Daar voelden ze zich helemaal in thuis omdat ze wisten wie daar de scepter zwaaide. Die hadden ze leren kennen toen Hij als mens op aarde leefde, Jezus Christus, het Licht der wereld, de Zoon van God. Zo noemde Hij zichzelf. Hij is de enige uit die onzichtbare wereld, van wie we iets weten en die we kennen omdat Hij als mens onder ons heeft geleefd.

Nou, voor de eerste christenen was Hij de enige die in die onzichtbare wereld betrouwbaar is en waar ze zich mee in wilden laten.

En dat is nog steeds zo. Alle echte christenen leven in contact met Jezus Christus. Ze ontkennen het bestaan dus niet van de onzichtbare werkelijkheid, maar ze kiezen wel heel duidelijk voor de kant van het licht, voor de kant van Jezus Christus. Dat geeft hun leven perspectief.

Als ze in moeilijkheden zitten, dan weten ze dat er ook nog een werkelijkheid is die daar bovenuit gaat. Daar putten ze kracht uit. Ze putten kracht uit het contact met Jezus en met God.

Maar waar put zo’n man als Rostelli dan zijn kracht uit? Tja, dat kan ik natuurlijk moeilijk zeggen. Heel veel dingen zullen wel te verklaren zijn vanuit de psychologie. Maar voor zover hij gebruik maakt van bovennatuurlijke krachten, is het wel duidelijk. Wanneer je buiten Jezus om contact zoekt met die onzichtbare wereld, dan kom je in de duisternis terecht, ook al lijkt het allemaal ook nog zo indrukwekkend en interessant.

Nog even terug naar dat vreemde, angstige gevoel waar ik het net over had. Misschien heb je daar ook last van. En misschien krijg je nu ook een idee waar dat vandaan zou kunnen komen. Het zou kunnen dat je op één of andere manier in contact bent gekomen met het occulte. Dus met die duistere geestelijke werkelijkheid. Wat moet je dan doen? Nou, dan moet een beroep doen op Jezus Christus. Dat is de enige manier om daar echt van af te komen.

Weet je, je hebt ervaren dat er een onzichtbare werkelijkheid is. Dat kun je nu niet meer ontkennen. Alleen kun je nog wel kiezen. Wat doe je ermee? Volgens de eerste christenen is Jezus in de wereld gekomen om ons te verlossen uit de macht van de duisternis. Maar dan moet je je natuurlijk wel làten verlossen. Als je dat echt wilt, dan kun je dat tegen Hem zeggen. Wanneer je dat echt met je hele hart doet, zul je merken dat hij er is. Bij hem zul je geborgenheid vinden en kom je van binnen tot rust.

“Kom tot Mij”, heeft Hij gezegd. “Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven.” En die uitnodiging en die belofte gelden gelukkig nog steeds…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here