vanochtend las ik een heel interessant stukje over de dood in het boek geboren om te vliegen van Henk Stoorvogel (een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb). Kan een stukje over de dood dan interessant zijn? In zekere zin wel, het zette mij behoorlijk aan het denken ...

Henk Hofman was nog maar nauwelijks uit het diepe dal van jarenlang zwaar overspannen zijn opgekrabbeld, waar hij sinds 1989 in terecht was gekomen, of een nieuwe rampspoed kondigde zich aan. Het is januari 1995 als hij ernstige nekproblemen krijgt. Dat was het begin van een elf jaar lange lijdensweg. Vanaf dat moment, liep Henk van het ene naar het andere ziekenhuis. En vanaf mei 2001, moest hij op krukken lopen. Men had hem al voorgehouden, dat hij in de toekomst in een rolstoel terecht zou komen.

In de film Contact speelt Jodie Foster een wetenschapper die deel uitmaakt van een team dat naar buitenaardse intelligentie zoekt. Het deel, dat gebaseerd is op het echt bestaande SETI-team, telt wetenschappers die de ruimte afspeuren naar onmiskenbare tekenen van intelligent leven. Wat een onmiskenbaar teken van intelligent leven is? Een boodschap. inderdaad, zoiets als ‘Zet het afval buiten – mam’.